Τέτοια παρέα όμορφη άξια και τιμημένη
Τέτοια παρέα όμορφη άξια και τιμημένη
καθ’ ένας την επεθυμά και με χαρά ανημένει
Τέτοια παρέα όμορφη άξια και τιμημένη
καθ’ ένας την επεθυμά και με χαρά ανημένει
Εφαγα πάλι το χωριό γι να’βρω την κερά μου
κι αυτή π’ανάλεμά τηνε ήτονε στην καρδιά μου
Επιασε πάλι το χορό ο λύχνος με το φτύλι
κι οξωπίσω ακλουθά και το ξεφτιλιστήρι
Σταματάει ο αστυνομικός μια ξανθιά για έλεγχο στο δρόμο και της λέει: – «Γιατί δε φοράς τη ζώνη σου;» Και απαντά η ξανθιά: – «Hallo! … Φοράω μαγιό!»
Για να είναι ευτυχισμένος ένας άντρας θα πρέπει να τον καταλαβαίνεις αρκετά και να τον αγαπάς και λίγο.
Για να είναι ευτυχισμένη μια γυναίκα
θα πρέπει να την αγαπάς πολύ και να μην προσπαθείς να την καταλάβεις καθόλου.
Αφού ο δάσκαλος εξήγησε στα παιδιά την έννοια της συντομίας, φώναξε ένα μαθητή να του περιγράψει μια δραματική σκηνή της Αντιγόνης του Σοφοκλή με όσα λιγότερα λόγια μπορούσε. Ο μικρός τότε σηκώνεται όρθιος και φωνάζει δυνατά: «Βοήθεια!»
Συζητούσαν κάποτε δυο ηλικιωμένοι φίλοι, πρώην ποδοσφαιριστές της Γ` Εθνικής. Η αγάπη του για το ποδόσφαιρο ήταν τέτοια, που ακόμα και γέροι πια έτρεχαν συνέχεια στα γήπεδα.
-Βρε Μήτσο, λες να υπάρχει ποδόσφαιρο και στον άλλο κόσμο;
-Που να ξέρω…. Αλλά ξέρεις τι λέω; Όποιος από μας πεθάνει πρώτος, να επιστρέψει και να πει στον άλλο τι γίνεται. Εντάξει;
-Εντάξει.
Κάποια μέρα πεθαίνει ο ένας και πάει στον Παράδεισο. Με τα χίλια ζόρια πείθει τον Aγιο Πέτρο να τον αφήσει να επισκεφτεί το φίλο του το Μήτσο στον ύπνο του. Τον επισκέπτεται λοιπόν και του λέει:
-Μήτσο, σου έχω και καλά και κακά νέα. Τα καλά νέα είναι ότι εδώ υπάρχουν καταπληκτικά γήπεδα και τρομερές ομάδες. Εγώ τώρα είμαι στην Α` Εθνική και μάλιστα την Κυριακή που μας έρχεται θα παίξω σέντερ μπακ στον Παραδεισαϊκό.
-Πόπο! Μπράβο, βρε συ! αποκρίνεται ο Μήτσος στον ύπνο του. Αλλά τα κακά νέα ποια είναι;
-Εσύ θα παίξεις σέντερ φόρ.
Κατάξανθε μου ανασασμέ κι αγγελικό κορμί μου
εσύ ‘σαι αιτία κι έβαλα τα μαύρα στο κορμί μου.
Ο κύρης σου είν’ άφορμή και οπλοφορώ κερά μου
και κοντοφτάνει η χαραυγή που θα γενείς δικιά μου
Μια νεκροφόρα μετέφερε μόνη της ένα φέρετρο στο νεκροταφείο. Καθώς ήταν σε μια ανηφόρα, ήταν και χωματόδρομος, ανοίγει απο τα πολλά τραντάγματα η πόρτα χωρίς να καταλάβει τίποτα ο οδηγός (ήταν μεθυσμένος βλέπετε). Το φέρετρο βγαίνει έξω και αρχίζει να κυλάει στην κατηφόρα. Καθώς κύλαγε, σε μια στιγμή σπάει και αρχίζει να κυλάει ο νεκρός από μόνος του. Καθώς κυλούσε χτυπά και σταματά πάνω σε έναν θάμνο. Βλέπει ένας κυνηγός το θάμνο να κουνιέται, το περνά για λαγό και το γαζώνει στις σφαίρες. Βλέπει ότι είναι άνθρωπος και πανικοβάλλεται. Μην ξέροντας τι να κάνει το πετάει στην μέση της εθνικής οδού. Μετά από λίγο το βλέπει ένας οδηγός, πατάει τελευταία στιγμή το φρένο αλλά έτρεχε πολύ, δεν προλαβαίνει να σταματήσει και το πατάει. Πανικόβλητος το παίρνει και το πετάει στην θάλασσα. Το κύμα το πηγαίνει στα ανοιχτά, περνάει ένα σκάφος και το κόβει στα δύο. Πιο ψύχραιμος ο οδηγός του σκάφους παίρνει τα δύο κομμάτια και τα πηγαίνει σ ένα νοσοκομείο. Τα κομμάτια τα παίρνει ένας ειδικός για αυτές τις περιπτώσεις χειρούργος και το βάζει κατευθείαν για εγχείρηση. Ο οδηγός του σκάφους κάθεται και περιμένει απ έξω γεμάτος αγωνία. Μετά από πέντε ώρες συνεχούς εγχείρησης βγαίνει ο χειρούργος και του λέει: – Λυπάμαι πολύ. Εάν τον είχατε φέρει πριν … 5 λεπτά θα τον είχαμε σώσει!