Μωρό μου κι ηντα σου ‘κανα και βγήκα απ’ την καρδιά σου
που ναι οι αναπάντητες και τα μηνύματά σου ;
Μια μέρα ο Κωστίκας παίρνει ρεπό από την οικοδομή για να πάει στο γιατρό. Όταν πήγε είπε στο γιατρό είπε: – «Γιατρέ μου δεν μπορώ να ενεργηθώ.» Μετά από την ολιγόλεπτοι εξέταση ο γιατρός παίρνει ένα σφυρί και ένα καλέμι και αρχίζει να χτυπά τον Κωστίκα. Αφού τελείωσε του λέει: – «Τώρα μπορείς να ενεργηθείς.» Ο Κωστίκας τότε ρώτησε το γιατρό τι είχε, και αυτός του απάντησε: – «Κωστίκα θα σου δώσω μια συμβουλή, όταν ενέργησε στην οικοδομή να μην σκουπίζεσαι με τσιμεντόχαρτα.»
Κάποιος απ το χωριό πάει στη πόλη, να τον δει ο γιατρός, γιατί του πόναγε το μπράτσο. Τον εξέτασε ο γιατρός και του γράφει μια συνταγή.- Μ αυτό θα τρίβεσαι τρεις φορές την ημέρα, του λέει.Παίρνει ο χωριάτης τη συνταγή, πληρώνει και φεύγει.Σε κάνα-δυο μήνες ξαναπάει στο γιατρό, βγάζει απ την τσέπη του τη συνταγή, του την πετάει στα μούτρα και του λέει:- Πάρ την πίσω και δώσε μου τα λεφτά μου. Δεν κάνει τίποτα! Δυο μήνες τρίβομαι με δαύτο, κοντεύει να λειώσει και το μπράτσο μου ακόμη πονάει.Τι είχε συμβεί; Μα, δεν πέρασε απ το φαρμακείο, για τη εκτέλεση της συνταγής, αλλά τριβότανε με το … χαρτί.
Ήταν μια γριά και ένας γέρος που είχαν πάει στ λαϊκή. Βλέπει ο γέρος μια κοπελίτσα και λέει στη γριά του: – Αυτό είναι σώμα ρε γριά, όχι σαν το δικό σου που είναι σαν πλυντήριο! Πηγαίνουν παρακάτω ξανά τα ίδια. Το βράδυ λέει ο γέρος στη γριά: – Τι έγινε ρε γριά; δε θα κάνουμε τίποτα σήμερα; – Σιγά να μην ανοίξω το πλυντήριο για μια παλιοπατσαβούρα, λέει η γριά.
Εμίλησε κι ο γάιδαρος από το πέρα αχύρι
που δε του βάλανε ταγί του μαυροκακομοίρη.
Τον καλαμάκωσαν!
Στο Πύργο Ηλείας.
Στους πρόποδες του Παρνασσού ένας βοσκός έβοσκε τα πρόβατα του. Ένα από αυτά ξεφεύγοντας από τον έλεγχο του τρέχει προς τον γκρεμό. Στην προσπάθεια του να το πιάσει βρίσκεται να αιωρείται στον γκρεμό. Πιασμένος από ένα κλαδί κάποιου μικρού θάμνου, ανήμπορος να κάνει κάτι άρχισε να καλεί βοήθεια φωνάζοντας : – «Συμπατριώτες ακούει κανείς, ακούει κανείς.» Κάποια στιγμή μετά από αρκετή ώρα και πολλές παρακλήσεις από το ανήμπορο βοσκό, ο ουρανός σκοτεινιάζει, γεμίζει με σύννεφα και μια επιβλητική φωνή ακούγεται να προτρέπει το βοσκό: – «Άνθρωπε μου οι εκκλήσεις σου εισακούστηκαν πέεεσε είμαι ο θεός και θα σε σώσω.» Και ο βοσκός με ύφος σαστισμένο μα συνάμα και απογοητευμένο αποκρίνεται: – «Αλλος ακούει;»